På gamle filmar, eller kanskje det er i gamle bøker – eller kanskje det berre er noko eg innbillar meg? – så kunne ein ofte sjå ein liten dretunge som ruska i far eller bestefar, eller kva som helst slags far – samme far kan det vera – sitt buksebein, for å spør om noko. Som oftast ville eit slikt spørsmål vera anten av ein svært konkret, eller svært abstrakt, natur. Anten var det “kva gjer den mannen og dama på inni den bilen” eller “kva er meininga med livet”- type spørsmål (som muligens er tett relaterte spørsmål om ein tenkjer over det, men lat no det fara sin eigen kos nett no…).
Finst det fortsatt slike ungar? Og ikkje minst, finst det fortsatt slike buksebein? No sit vel helst ungen på internett og spør vilt framande menneske slike ting, medan far er å finne med buksene nede baki ein vilt framand bil ein vilt framand stad med ei vilt framand kvinne og spelar truseludo…. vel, kanskje det var å ta litt i men kvar er vel moroa i å vera beskjeden?
Eg synest forresten at eg fortjener ein aldri så liten oppfinnarmedalje for det ordet, truseludo. Det dukka liksom opp sånn ut av det grå. Kvar får ein slike medaljar? Vert det laga medaljar fortsatt? Og kven er det eigentleg som får medaljar no for tida? Er det berre ordførarar og sportsfolk? Finst det ikkje medaljar for gode ord eller sliktnoko? Får ein medalje for “flest medaljar i 2006″ til dømes? Og kva skal vel han som fekk DEN medaljen med ein til…?
Uansett så hender det at eg finn meg sjølv lurande på ting, gjerne ting som eg eigentleg burde ha visst, men som eg liksom aldri har tenkt på før. Som foreksempel kven det var som oppfant plenen… ikkje graset altså, det får bli eit bioreligiøst spørsmål, men kva for slags tulling som fann ut at han ville laga plen utanfor huset sitt. Rett nok, plen er fint det, men kva skal ein med han? Eller kven som oppfann kanoen – og kvifor ingen har laga ein betre versjon som ikkje veltar heile tida. Eller kor i all verda ein finn slike damer som ein kan vera med baki bilar i tide og utide… det er nok av ting å lure på. Men mest av alt, så lurer vel både eg og opptil fleire andre håpar eg, på kva meininga med livet er. Eller var. Eller blir. Eller skulle vore… gje meg gjerne eit oppslagsverk for slike ting, det trur eg nok både kulturministeren, p2, ari behn og bokforlaga hadde vore begeistra for. Meininga med livet – det har liksom blitt ein slags standardfrase – den som askeladden aldri hadde kunna lurt seg unna (eller kanskje nettopp han er rette karen til å svara på det…kor blei det av han, forresten?).
Eg trur at dersom slike ungar (jfr avsnittet litt oppi her) eksisterte framleis, eller om dei gjer det, så hadde dei spurt, no i 2006 altså, ikkje kva meininga med livet var – men “kva er poenget” med livet. For det er eit ganske anna spørsmål. No må det liksom vera eit “poeng” med alt ein tar seg til. Kva er poenget med å sitte her å skrive dette fjaset, t.d.? Vel ikkje veit eg, men eg gjer no det og eg har tenkt å skrive litt til. Du kan jo ta ein pause viss du synest det vert langt. Kanskje det vert ei bok. Isåfall må du skrive ut, eller printe om du heller vil det, dette her og binde det inn sjølv. Skriv gjerne “henrykt isbn” på omslaget med knæsje pastellfargar – det er mitt hemmelige pseudonym).
(men ikkje sei det til nokon.)
Kva er poenget med livet. Det skal eg ikkje eingong tenke på å svare på. Det vil seie, no har eg jo tenkt på akkurat det, eg skal ikkje lyge. Det skal eg ikkje svare på. For kven kan vel det. Men poenget med å spør kva poenget med livet er, derimot, er ikkje fullt så vanskeleg. Det er det der med å sjå ting i eit perspektiv, omtrent som når du snur ein kikkert. Bakvendtkikkert. På livet. På alt, for den saks skuld. Eg likar å kikke i bakvendtkikkert. Det einaste som er litt irriterande er at alt vert så knøttlite inni der, samme kor mykje meir ein kan sjå samstundes – det er så mykje svart rundt det vesle kikhólet som ein prøver å sjå gjennom at eg ofte endar opp med å irritere meg over at eg ikkje kan zoome inn på det eg faktisk vil sjå på. Zoome. Det er akkurat det som er poenget – dersom det finst nokon impresjonistar der ute fortsatt så kjem dei til å like det neste eg skal seie: Zooming er berre tull. Jo meir du zoomar, jo mindre ser du! Det er jo det som er så merkverdig – jo betre du ser, jo dårlegare ser du. Alt altså. Du ser meir av mindre og mindre av meir… istadenfor meir av meir og mindre av mindre. No er det slutt på impresjonismen for mange hundre år sidan. Folk har blitt flinkare til å mala, det viser seg jo. Og kva er vel vitsen no når du kan ta eit digitalt foto og foreviga femten megapixlar i tretti millionars fargedjupn. Då kan tippbarnebarna dine sjå at du hadde flass i augebryna. Informasjon. Berre tull. I denne samanhengen i alle fall. Utformasjon?
Kanskje det er lurt å bruka begge sidene av kikkerten nokre gonger. Ikkje veit eg. Men alle kikkertar har to sider av samme sag. Hadde einellerannan slik unge (jfr eit avsnitt langt oppi her) funne på å spør meg kva meininga, eller poenget, med livet var – så hadde eg kanskje sagt at poenget med livet er å spør seg sjølv om kva poenget med livet er.
Nett no for tida er verda litt kaotisk. Eg likar å tenkje på det som ein situasjon der eg ikkje har mista oversikten, men heller ser ting ifrå eit litt forvirrande perspektiv… frå eit opp-ned perspektiv foreksempel. No har det igrunn vore slik over lengre tid, og eg byrjar å bli vand med å ha tilværet mitt slik. Går det an å bli vand til å sjå ting opp-ned? Tenk til dømes på dovendyret, som heng mykje opp ned – han må vel vera van med å sjå ting både opp ned og rett veg opp, om du forstår. Kan eg bli som dovendyret? Frå eit søvnmessig perspektiv så trur eg det skulle kunne gå greitt – er det noko eg kan så er det å sove. Men det var dette med å sjå ting frå fleire vinklar samtidig utan å bli forvirra…