dynamisk tidsforståing og -handtering

 Ja så var me her igjen då, eg og du som les. Heldigvis er det eg som skriv, og ikkje du, då veit eg slettes ikkje kvar eg hadde teke galne svingen. Men, til saken. Lat oss skrida til verker, eller nokonstad deromkring. Idag tek eg for meg eit kjent, men uutforska fenomen. Jadå, det er reine skjære empiriske pønskinga, herleg friteken frå alt som heiter fakta. Igjen. Tid er eit vrient nok tema i seg sjølv. Men me har ikkje tid til å stoppe der, neidå, me skal rett inn i kvantetikken. Du skjønar kanskje allereie at det er kronglæ å ordlegga seg når ein skal debattere (på eiga hand, ikkje minst) rundt temaet tid, då kan ein liksom ikkje skilje mellom tid som tema og tid i vanleg tyding (eg har dårleg tid, t.d.). Kva er no det, forresten, dette med dårleg tid? Det bankar ein liten nisse på her no, og lurer meg på om ikkje eg har skrive om akkurat det før, men lat no det vera med tanken. Om tida di er god eller dårleg får vera opp til deg, men mi tid er for det meste god sjølv om ho er dårleg, om du kan stokke på plass den setninga slik at ho gjev meining og kan verte fruktbar.Det var dette med tidsforståing. Lat oss eta litt på det no først. Om tid er noko me alle opplever individuelt (“Physical time is public time, the time that clocks are designed to measure. Psychological time is private time.” som eg les i ein artikkel her). Privattid er viktig, mor mi kallar det “åleinetid” eller noko slikt. Det trur eg det er sunt å ha. Utan hadde det ikkje vore mykje av denne spalta i alle fall, det kan eg love og prise. Tid er noko ein har tenkt mykje på oppigjenom tidene. Me har, jfr artikkelen eg nemnde, faktisk tenkt på tid i 2500 år allereie, og “takka vere det så forstår me tid mykje betre no”. Ja, det skulle då berre mangle. Eg trur beint eg lærde meg klokka på under eit halvår, faktisk. Månadane og, tilogmed om det ikkje hadde gått eit heilt år frå eg starta til eg kunne dei på rams. Enkelt og greit, det er berre å tela alle ti fingrane og to føter så har ein i det minste antalet. Verre med fylka i Noreg. Det er ikkje rart amerikanske ungar har lågare snitt-IQ enn andre når dei skal telje til 50 med berre 20 kroppsdelar som stikk ut å telje på (nokre fleire enn andre, sjølvsagt).Tidsforståing. Eg rotar meg vekk, forstår du. Det er så mykje ein skal ha tid til å tenke på, eller skrive om – og i denne samanhengen begge deler samstundes (og då vert det trongt om plassen, kan du tenke deg, eg er jo mann). Ein liten spiss ein der, lat no det gå. Tid har me alle saman. Nokre meir enn andre, nokre betre enn andre (jfr. Ord og Uttrykk, 2.utgåva, side 71, avsnitt 4) om ein skal tru faglitteraturen. (Kven veit kva du finn om du slår opp den referansen – eg sjansar på at ingen tek seg bryet men tar det for god fisk, slik ein ofte gjer i doktoravhandligar notildags). Tidsforståing er vrient, eg forstår knapt kva det er sjølv, men lat oss no ransake dette fenomenet litt før me hiv handduken:Tid kan vera to ting, i all hovudsak. Tid, og mi tid. Det høyrest kanskje dumt ut, men dei er sjeldan på bølgelengde og snakkar ikkje på langt nær samme dialekt. Viss Tid er ein romsdøling så må Mi Tid vera sjøsame eller denslags. Me kjenner oss alle igjen i dette – alle har god tid, men ikkje du. Eller omvendt. Det er sjeldan anten eller. Eg forstår ikkje tid. Det er eit forvirrande, og forstyrrande, element som stadig vekk kjem og skal rive opp røter på ting eg nett har planta. Om ein berre hadde alltid(a), så ville alt ordne seg, ville det ikkje det? “Tiden leger alle sår” osb.? Eg er ikkje så sikker. Sjølv er eg oppteken av meistringskjensle, i det minste underbevisst eller litt sånn baki hjernebanken der ein stad. Og eg trur, synd som det er, at mykje av den kjensla kjem frå konseptet deadline. Ikkje berre kan eg, men eg kan SÅ fort. Utan å gå på akkord med verken meg sjølv eller kvaliteten på det eg driv med. For kva skal ein ellers måle kvalitet i? Om ein hadde hatt allverdas tid på å gjere noko ferdig, så vert marginen for å klare det så stor (eller lang) at fleire ville klare det, og dermed er pokalen mindre attraktiv? Hadde eg berre hatt tida til hjelp så kunne eg vel fått til det meste, ja kva kunne eg vel ikkje fått til DÅ? Nei, det handlar om ein slags kombo. Skill and efficiency, som dei ville sagt utomlands. Samtidig så er det vel fare for at ein, om tida vert sett til sides, misser eindel saker og ting. Til dømes det å vera sporadisk. Kvar er vel gleda i at alt skal vera gjennomtenkt, eller planlagt? Eg er i det minste meir sporadisk når eg har “dårleg” tid, kjenner eg meg rett. Det er tungt stoff å tyggje, dette. Me får ta oss tid til å tenke på det ein gong?