Nynorske transportmiddel

Eg kom nett heim frå nokre timars svært så trivelig kaffiprat med simonsen, då me m.a. snakka mykje om syklar. Eg har aldri hatt så lyst å sykle, og hatt så lite sykkel tilgjengelig før i mitt relativt lange liv. Deprimerande. På toppen av det heile kjem ikkje ASDA og leverer latmannsmaten vår i ettermiddag heller, fordi dei har eit drittsystem som droppa alle utkøyringar idag… neste middag på torsdag. Bæsjeland. Jaja. Uansett så forska eg litt på sykkel for å kvele sykletrangen, og her er det eg fann:
Eit nynorsk ord som eg ikkje visste om – eg trudde farkost var ‘vanleg kost’ både på bokmål og nynorsk, men her har visst ein eller annan kreativ liten wikipedia-spire laga eit heilnorsk alternativ:

Ein sykkel er ei fargreie med eitt eller fleire hjul som er montert etter kvarandre på ei ramme. Sykkelen får framdrift ved hjelp av muskelkraft. Dette skjer anten ved å sparke den framover, eller ved at krafta blir overført frå beina via pedalar, tannhjul og kjede til hjula. Tyskaren Carl Drais von Sauerbronn (1785–1851) er av mange rekna for å ha laga den første sykkelen i 1816.

Så veit me det!

Andre populære, særs nynorske transportmiddel er til dømes: fjording, traktor, drosje, apostlane sine hestar, importesel, bestefar, bil, pram, båt, øldunk, grasklippar, snjofjøl, truger, skitrekk, tjukkelabbar, firspann og melkespann.