Den britiske papirmølla

Det er mangt og mykje å irritere seg over i dette landet. Men det er éin ting som toppar alle kaker: papirarbeidet. Noko så enkelt som ei straumrekning har no balla på seg til å bli eit heilt årsverk i rekneskapsføring, arkivering og har dratt på seg ei formue i portoutgifter. Her kjem ei lita historie (“based on a real event, red.anm.”):
Fem kjekke unge menneske bur i ein kjellar. I kjellaren nyttar dei straum til å lage lys. I Skottland bur det eit selskap som heiter ScottishPower. Dei likar å lage straum, sende den ned til kjellaren og ta betalt for det. Så langt er alt berre fryd og gamasjar. ScottishPower sender eit brev (i Januar 2006) der dei skriv at me må betale for straumen vår. Det er fint, tenkjer me. Etter nærare kikk på rekninga står det ‘frå januar 2005 til januar 2006′ (men på engelsk, red.anm.). Dei kjekke unge folka i kjellaren vil helst ikkje betale for straum dei ikkje har brukt, og ringer til ScottishPower for å sei ifrå om dette. ScottishPower tar telefonen (etter ein lang kopp kaffi) og seier at ‘det er ikkje noko problem’ (igjen på engelsk, red.anm.). Så sender ScottishPower ein kopi av rekninga dagen etter. Dei unge kjekke folka i kjellaren forstår at her har det vore ei misforståing, og ringjer til ScottishPower igjen. ScottishPower tar telefonen (etter ein kopp kaffi og ein tur på do), og svarar at ‘det er ikkje noko problem. då må de sende oss ein kopi av leigeavtalen dykkar og målarstanden for september.’ Dei kjekke unge folka i kjellaren sender ein kopi av leigeavtalen sin (og målarstanden for september, red.anm), og tenkjer at no skal alt ordne seg. ScottishPower sender eit brev tilbake der det står at alt er i orden, men berre viss husverten skriv under. Dei kjekke folka i kjellaren får husverten si underskrift og sender det tilbake. Medan ScottishPower jobbar med saken sender dei like godt ei purring på den opprinnelege rekninga, for å vise at dei ikkje har gløymd dei kjekke folka i kjellaren. Det er jo kjekt. Så kjem det eit brev tilbake der det står at ‘underskrifta må vera på det andre arket. kan de sende tilbake snarast. takk’ (på engelsk, red.anm.). Dei kjekke unge folka gjer som ScottishPower seier, og husverten skriv under på det andre arket, sender det tilbake og tenkjer at no skal alt bli bra. Så sender Scottishpower endå ei purring medan dei jobbar med saken, for å vise at dei ikkje har gløymd oss. Dei kjekke folka i kjellaren ringer til ScottishPower for å spør kva alle purringane betyr – om det er noko rot i systemet eller ei misforståing her? ScottishPower seier fint og høflig at dei skal me berre sjå bort ifrå. Så går det ei veke og eit brev til kjem i posten, denne gongen ikkje frå ScottishPower men frå eit selskap som heiter LCS. Dei skriv, fint og høfleg, at ScottishPower vil ta saka i retten fordi dei har sendt så mange purringar og ingen har betalt. I forvirring betalar dei kjekke folka i kjellaren rekninga (for dei har vel ikkje tid til å gå i retten, red.anm.) og tenkjer at no skal alt bli bra….